μεγαλωνοντας τον επομενο Πασαρη - η πατρικη στοργη

προχτες βρεθηκα μποτιλιαρισμενος σε δρομο μεγαλης κυκλοφοριας με ανυπαρκτο πεζοδρομειο ανα διαστηματα καταλλειμενο απο διαφορα εμποδια.
αυτοκινητα, εργα, εμπορευματα, κοσμος.

ενα παιδακι γυρω στα 5 ακολουθει τον πατερα του που προηγειται καμια δεκαρια μετρα με το κεφαλι κατω και μια σακουλα του ληντλ στο χερι.

εγω παρακολουθω και απορω, αδιαφορει για το παιδι του, ή τα παιδια των μεταναστων ειναι εκπαιδευμενα απο το μουνι της μανας τους να περπατουν στο ενα μετρο απο τα φορτηγα που περνανε γκαζωμενα?

στο καπακι ερχεται η αποδειξη οτι κανενα ανθρωπινο παιδι δεν γεννιεται ετοιμο να τα βαλει με την μαλακια των ενηλικων: το παιδακι πλησιαζει την ακρη του πεζοδρομειου και παραπαταει.

μαζευεται μονο του, αλλά το βλεπει ο μαλακας πατερας και αντι να το παρει επιτελους απ το χερι, γυριζει τσατισμενος και του βαζει τις φωνες.
οπως τα λεω.
το ξεχεσε.

δεν τον σακατεψα γιατι εχω την εφυια να καταλαβω οτι μετα θα ξεσπαγε στο παιδακι.

ειλικρινα δεν βρηκα τροπο να το προστατεψω σαν τριτος χωρις να το βλαψω.

αν το παιδακι βγει ομως κιλερ οταν μεγαλωσει, μην δω κανεναν να αναρωτιεται πως εφτασε στο εγκλημα.

το εκπαιδευσαν απο την ωρα που βγηκε απ το μουνι της μανας του να νιωθει μονο, απροστατευτο, και ικανο για ολα, προκειμενου να επιβιωσει.